Πέμπτη 22 Μαρτίου 2018

Εθελοτυφλούμε για να προστατέψουμε μήπως τον εαυτό μας;

"Και είπεν ο Ιησούς· Εγώ διά κρίσιν ήλθον εις τον κόσμον τούτον, διά να βλέπωσιν οι μη βλέποντες και να γείνωσι τυφλοί οι βλέποντες. Και ήκουσαν ταύτα όσοι εκ των Φαρισαίων ήσαν μετ' αυτού, και είπον προς αυτόν· Μήπως και ημείς είμεθα τυφλοί;
Είπε προς αυτούς ο Ιησούς· Εάν ήσθε τυφλοί, δεν ηθέλετε έχει αμαρτίαν· τώρα όμως λέγετε ότι βλέπομεν· η αμαρτία σας λοιπόν μένει". Ιωάννην 9:39-41

Στο λεξικό η λέξη εθελοτυφλώ σημαίνει αρνούμαι να δω, να παραδεχτώ ένα γεγονός, κλείνω τα μάτια, προσπαθώ να μην παραδεχτώ κάτι που είναι ήδη φανερό και αληθινό. Ακόμα κι αν δεν ήξερες μέχρι τώρα τον ορισμό της λέξης εθελοτυφλώ, τώρα θα έχεις ήδη καταλάβει πως έστω και μια φορά έκανες τα στραβά μάτια σε κάτι, γιατί αυτό σε συνέφερε και σε βόλευε, ή γιατί ασυναίσθητα δεν ήθελες να παραδεχθείς ένα γεγονός, ή μια αλήθεια στη δική σου ζωή.
Στη ζωή μας γενικά τείνουμε να εθελοτυφλούμε αρκετά συχνά, γιατί προτιμάμε να μην περιπλέξουμε περισσότερο τις καταστάσεις και τα γεγονότα στη ζωή μας, κι έτσι τ αφήνουμε ως έχουν, ακόμα κι αν αυτό μας οδηγεί σε άσχημο τέλος.
Το ίδιο πράγμα κάνουμε κι όταν συζητάμε για πνευματικά θέματα. Είναι πιο εύκολο να προσποιούμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε ή να προβάλουμε τις απόψεις μας, από το να παραδεχτούμε και να κατανοήσουμε τους λόγους που το κάνουμε. Το ίδιο συμβαίνει κι όταν είμαστε εμείς στην απέναντι πλευρά. Δηλαδή βλέπεις τα σημάδια στη συμπεριφορά του άλλου απέναντί σου, και πόσο έχει αλλάξει η ζωή του, αλλά δε θα το πεις, θα προτιμήσεις να τ αγνοήσεις, γιατί γνωρίζεις πως μπορεί να μη σ αρέσουν οι απαντήσεις που θα πάρεις, αν απλώς ρωτήσεις τους λόγους που συμβαίνει αυτό.
Πολλοί θ αρνηθούν τις κατηγορίες που τους ενοχοποιούν στην εθελοτυφλία. Αυτό όμως είναι και το πρώτο στάδιο που λέγεται άρνηση. Άρνηση να παραδεχθείς την αλήθεια, άρνηση να καταλάβεις πως αυτά που λες δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, άρνηση να δεχτείς ένα ενδεχόμενο άδοξο τέλος για τις πεποιθήσεις σου.
Το να εθελοτυφλούμε μας κάνει αδύναμους, και μας κάνει να πιστεύουμε πως είμαστε θύματα κι αβοήθητοι, ενώ στην πραγματικότητα εξαρτάται από μας αν θα ζούμε σε ένα λευκό συννεφάκι ή σε μια στρογγυλή γη. Φοβόμαστε να ορίσουμε το τέλος, φοβόμαστε να κάνουμε μια καινούρια αρχή, κι αυτό μας καταδικάζει σε αιώνια δυστυχία. Δες καθαρά στην τελική, το χρωστάς στον εαυτό σου...

Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2017

ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ;

Για μια στιγμή ξέχνα ότι ζεις σε χώρα της Δύσης. Ξέχνα το σπίτι σου, το αυτοκίνητό σου, και τα υπάρχοντά σου. Ξέχνα την ελευθερία σου, καθώς και τη θρησκευτική σου ελευθερία, και έλα μαζί μου στην Κίνα. Θα ακολουθούσες τον Ιησού εκεί; 
Το να είσαι Χριστιανός σ’ αυτή τη κομμουνιστική χώρα, θα μπορούσε να σου κοστίσει τη ζωή σου. Πιθανότητα να διωκόσουν. Θα μπορούσες να χάσεις τη δουλειά σου και τα εισόδημά σου. Δεν είναι απίθανη μία ποινή φυλάκισης. Φυσικά τα βασανιστήρια είναι πιθανά. Ίσως να μην έβλεπες ξανά την οικογένειά σου. Η πίεση θα ήταν έντονη, το μίσος κάποιες φορές κτηνώδες, η συκοφαντία πάντα παρούσα. Θα ήσουν Χριστιανός στην Κίνα; 
Ή γύρνα πριν 19 αιώνες στη Ρώμη. Θα ενωνόσουν με τους πιστούς στις κατακόμβες, θα λάτρευες κρυφά και θα προσευχόσουν σε υπόγειες σπηλιές; Θα αρνιόσουν να δηλώσεις υποταγή στον Καίσαρα, παρόλο που οι πληροφοριοδότες πάντα θα ήταν κοντά, και ίσως ακόμα και η οικογένειά σου σε πρόδιδε; Θα συνέχιζες να μιλάς σε άλλους για τον Κύριό σου; 
Όμως η κατάσταση στην Κίνα και στις κατακόμβες δεν είναι ασυνήθιστη. Στην πραγματικότητα, την ώρα που σας πήρε να διαβάσετε αυτά τα λόγια πιθανόν πιστοί να έχουν μαρτυρήσει. (Είναι δυνατόν πιστοί να μαρτυρούν τη στιγμή που διαβάζεις 
μόνο αυτό το κεφάλαιο!) Όπως είχε πει ο Ντήτριχ Μπονχέφφερ, ο Γερμανός θεολόγος και ποιμένας, τον οποίο σκότωσαν οι Ναζί με την κατηγορία της συνωμοσίας εναντίον του Χίτλερ: «Όταν ο Χριστός καλεί έναν άνθρωπο, τον προσκαλεί να έρθει και να πεθάνει». Θα έρθεις και εσύ να πεθάνεις; 
"Τότε ο Ιησούς είπε προς τους μαθητάς αυτού, Εάν τις θέλη να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν, και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού, και ας με ακολουθή. Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν, και όσιτς απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού, θέλει ευρεί αυτήν". Ματθαίος 16:24-25 
"Αληθώς, αληθώς σας λέγω, Εάν ο κόκκος του σίτου δεν πέση εις την γην και αποθάνη, αυτός μόνος μένει. Εάν όμως αποθάνη, πολύν καρπόν φέρει. Όστις αγαπά την ψυχήν αυτού, θέλει απολέση αυτήν, και όστις μισεί την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω, εις ζωήν αιώνιον θέλει φυλάξει αυτήν". Ιωάννην 12:24-25 Τι εννοούσε ακριβώς ο Ιησούς; Ας ξεκινήσουμε με την τελείως κυριολεκτική ερμηνεία. Εννοούσε να μαρτυρήσεις. Δεν είναι απίθανο το ότι το να ακολουθείς τον Ιησού σ’ αυτή εδώ τη χώρα την ελεύθερη που ζεις, θα μπορούσε σύντομα να σημαίνει κυριολεκτικός θάνατος. Δεν είναι απίθανο μερικοί από μας να καλεστούμε να σφραγίσουμε τη μαρτυρία μας με το αίμα μας. Δεν είναι διόλου απίθανη μία δίκαια αντιπαράθεση με ένα άγριο και άπιστο πλήθος να καταλήξει σε φόνο. Η σωστή και δίκαια μάχη μας μπορεί σύντομα να μετατραπεί σε θανατηφόρα μάχη! Δεν είναι απίθανο ότι μπορεί να υπάρξουν Στέφανοι ανάμεσά μας ξανά. Αν αυτό ζητούσε το Ευαγγέλιο, θα ακολουθούσαμε τον Κύριο ακόμα;  
Η προθυμία να μαρτυρήσεις δίνει ένα ιδανικό σημείο εκκίνησης για τη Χριστιανική ζωή. Σκέψου προσεκτικά αυτό που δίδαξε ο Ιησούς:  "Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι. Φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη". Ματθαίος 10:28Με άλλα λόγια, μη φοβάσαι τους ανθρώπους. Το χειρότερο που μπορούν να σου κάνουν είναι να σε σκοτώσουν! Το μόνο που μπορούν να σου πάρουν είναι η ζωή. Ούτως ή άλλως καλείσαι να απολέσεις τη ζωή σου. Όταν αποδημήσεις από του σώματος, σημαίνει ότι ενδημείς προς τον Κύριο. Β' Κορινθίους 5:8. Γιατί λοιπόν να υπάρχει φόβος; Για τον πιστό ο θάνατος έχει χάσει το κεντρί του, διότι: "εάν τε ζώμεν, εάν αποθνήσκομεν, του Κυρίου είμεθα". Ρωμαίους 14:8.
Όμως έχουμε ξεφύγει τόσο πολύ από τη βιβλική αλήθεια!  Για το μέσο Δυτικό πιστό, η ιδέα να γίνει μάρτυρας είναι σχεδόν ακατανόητη. Αντί να καλούμε «ελάτε και απολέσετε τη ζωή σας» είμαστε συνηθισμένοι στην πρόσκληση «ελάτε και γευματίστε» Ιωάννην 21:12.  
Όπως έγραψε ο Τόμας Κέμπις: «Πολλοί ακολουθούν τον Ιησού στην κλάση του άρτου, ελάχιστοι όμως πίνουν από το ποτήριο των παθημάτων Του». 
Σήμερα στη θέση του παλιού σταυρού, έχουμε το νέο ταξιδάκι αναψυχής.  Ο Χριστιανισμός είναι κυρίως συνδεμένος με την επίγεια ικανοποίηση, και το Ευαγγέλιο κηρύττεται σαν να δημιουργήθηκε για την επίτευξη προσωπικών στόχων. Γιατί μεσιτεύουμε για την μελλοντική ουράνια κατοικία μας, όταν εδώ νιώθουμε σαν το σπίτι μας; Μπορεί η Νέα Ιερουσαλήμ να είναι πιο φανταχτερή από τις υπερπολυτελείς και υπερσύγχρονες εκκλησίες που έχουν κάποιοι χριστιανοί; 
Μία κοσμική νοοτροπία (δηλ. μια νοοτροπία που προσανατολίζεται σ’ αυτό τον κόσμο) εξουσιάζει αυτή την εποχή. Τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στο πνεύμα των μαρτύρων και στο πνεύμα της σύγχρονης εκκλησίας! Οι πρώτοι υπομένουν τις μάχες αυτού του κόσμου με τη δύναμη, τη ζωή και τη χαρά του κόσμου που θα έρθει. Οι άλλοι απολαμβάνουν αυτό τον κόσμο. 
Είμαστε περισσότερο οικείοι με τη μόδα, παρά με τη νηστεία και περισσότερο συνηθισμένοι στην καλοπέραση παρά να παθαίνουμε. Μερικοί από τους πολυδιαφημισμένους «προφήτες» μας, εγγυημένα θα ευλογήσουν την εκκλησία σου παίρνοντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Ακόμα και η παρουσία του Θεού μπορεί να αγοραστεί από κάποιον χρισμένο ψαλτωδό μας, εφόσον η τιμή είναι σωστή. Επίσης, ούτε η κατάλληλη ατμόσφαιρα στο καλύτερο πολυτελές ξενοδοχείο δεν θίγει κάποιον. 
Έχουμε μπει στην περίοδο του μάρκετιν της εκκλησίας. Όλη μας η μεθοδολογία όμως είναι λάθος. Ο σταυρός δεν είναι «φιλικός στο χρήστη». Είναι «θανάσιμος στο χρήστη»! Νομίζουμε ακόμα ότι πετάμε ψηλά στα ουράνια. Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι συχνά είμαστε πάρα πολύ παχιοί για να πετάξουμε. Η Δυτική εκκλησία έχει κολλήσει στο έδαφος! 
Πόσο ριζικά έχουμε απομακρυνθεί από τα θεμέλια της πίστης μας! Πόσο βαθιά έχουμε πλανηθεί! Είναι η ώρα να επιστρέψουμε τις καρδιές μας. Είναι η ώρα να υπολογίσουμε ξανά το κόστος. Ένα από τα κύρια πράγματα που μας κρατάνε από το να υπηρετήσουμε τον Κύριο, είναι η άρνησή μας να απολέσουμε τη ζωή μας. Πάντα προσπαθούμε να την κρατήσουμε! Ο Ιησούς μας καλεί να φύγουμε. 
Φυσικά δεν θα μαρτυρήσουν πολλοί από μας. (Τουλάχιστον όχι στο άμεσο μέλλον.) Όλοι μας όμως πρέπει να απαρνηθούμε όλες τις αξιώσεις για τη ζωή μας. Όλοι μας πρέπει να χάσουμε τα δίκαιά μας. Τότε μπορούμε πραγματικά να ζούμε!
Ο κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, Αλεξάντερ Σολτσχένιτσιν ήταν φυλακισμένος στη Ρωσία. Τον χώρισαν από τους συγγενείς και τους φίλους του. Τον πήραν μακριά από την καριέρα του και το επάγγελμά του. Δήμευσαν όλη του την επίγεια περιουσία και του συμπεριφέρθηκαν σαν ένα ασήμαντο τίποτα. Τότε ήταν, που ως τελευταία προσβολή, του πήραν το μολύβι του. Εκείνη τη στιγμή ήταν που ο Σολτσχένιτσιν είπε ότι, για πρώτη φορά στη ζωή του έγινε ένα τελείως ελεύθερος άνθρωπος. Δεν είχε τίποτα άλλο να χάσει! Δεν είχε τίποτα άλλο να του πάρουν! Δεν υπήρχε τίποτα με το οποίο θα μπορούσε κάποιος να τον πιέσει, τίποτα με το οποίο θα μπορούσε να τον απειλήσει. Στη φυλακή ανακάλυψε ότι ήταν ελεύθερος. 
Ο Ιησούς μας καλεί να είμαστε ελεύθεροι! «Χάσε τη ζωή σου», σου λέει. «Τότε θα τη βρεις!» «Πέθανε ως προς τον κόσμο», επιμένει. «Τότε θα ζήσεις!» «Παράδωσε την υπόληψή σου», σε προτρέπει. «Τότε θα σταματήσει όλη η πίεση! Θα είσαι ελεύθερος να κάνεις το θέλημά Του. Τίποτα δεν θα υπάρχει να σε κρατά πίσω.» 
Κι όμως μεγάλο μέρος της σημερινής διδασκαλίας έρχεται ενάντια στην οδό του σταυρού. Αντί να ενθαρρύνει τους πιστούς να χάσουν το δίκιο τους, τους συμβουλεύει να παλέψουν για τα δικαιώματά τους. (Είναι άλλο πράγμα να αγωνίζεσαι για τα ηθικά και θρησκευτικά δικαιώματα, κι άλλο πράγμα να παλεύεις για τα «προσωπικά δικαιώματά» σου, όπως το δικαίωμά σου να θυμώνεις με τον εγωιστή σύντροφό σου, ή το «δικαίωμά» σου να είσαι λυπημένος όταν οι φίλοι σου σε απορρίπτουν.) Είμαστε μια γενιά που έχει δώσει έμφαση στη διαφύλαξη του εγώ μας, αντί στην αυταπάρνηση και τρέφουμε τη σάρκα αντί να τη σταυρώνουμε. Αυτή δεν είναι η βιβλική οδός! 
"Διότι τούτο είναι χάρις, το να υποφέρη τις λύπας διά την εις τον Θεόν συνείδησιν, πάσχων αδίκως. Διότι ποία δόξα είναι, εάν αμαρτάνοντες και ραπιζόμενοι υπομένητε; Εάν όμως αγαθοποιούντες και πάσχοντες υπομένητε, τούτο είναι χάρις παρά τω Θεώ. Διότι εις τούτο προσεκλήθητε, επειδή και ο Χριστός έπαθεν υπέρ υμών, αφίνων παράδειγμα εις υμάς, διά να ακολουθήσητε τα ίχνη αυτού". Α' Πέτρου 2:19-21 
Ναι, η απώλεια της ζωής μας είναι πολυδιάστατη! 
Καλούμαστε να αγαπάμε τους εχθρούς μας, να ευλογούμε εκείνους που μας καταριούνται, να προσευχόμαστε για εκείνους που μας βλάπτουν, και να κρατάμε μία απόλυτη στάση ενάντια στην αντεκδίκηση. Λουκάς 6:27-29. Αυτό είναι μέρος του θανάτου του εαυτού μας. Πρέπει να νικήσουμε το κακό δια του αγαθού. Ρωμαίους 12:21. 
Επίσης πρέπει να απαρνηθούμε τις συναισθηματικές «επιθυμίες» μας. Η πικρία απαγορεύεται. Η αυτοκατάκριση πρέπει να εξαφανιστεί. Πρέπει να απορρίψουμε οργή, θυμό, κακία, βλασφημία, αισχρολογία από του στόματός μας. Κολοσσαείς 3:8. Αυτά δεν ταιριάζουν στον άγιο λαό του Θεού. Εφεσίους 5:1-12. Και πρέπει να ελέγχουμε όταν υπάρχει αμαρτία, Λουκάς 17:3-4 είτε αρέσει, είτε όχι. Ο απότομος άνθρωπος πρέπει να γίνει πράος. Ο δειλός να γίνει θαρραλέος. Θάνατος στο θέλημα της σαρκός! Είσαι ακόμα πρόθυμος να ακολουθήσεις; 
«Μα εγώ σχεδόν δεν ομολογώ στο γείτονά μου.» Τότε χάσε τη ζωή σου, απώλεσέ την και υπάκουσε τον Κύριο! «ΕΓΩ δεν προτιμώ να συμμετέχω στη συνάθροιση της ολονύκτιας προσευχής.» Πότε σου ζήτησε ο Κύριος τις προτιμήσεις σου; «Η σάρκα ΜΟΥ δεν θέλει πραγματικά να αγωνιστεί για τα μέλλοντα.» Τότε σταύρωσέ την και οπλίσου με το Πνεύμα του Θεού μας. Το μόνο μας «δικαίωμα» είναι να ευαρεστούμε τον Κύριο, και τι ένδοξο δικαίωμα που είναι αυτό! Υπάρχουν όμως ακόμα πολλά περισσότερα στο κάλεσμά μας. 
Πρέπει να πεθάνουμε ως προς την υπόληψή μας. Ο κοσμικά εξέχων Σαούλ από την Ταρσό συνελήφθη, δάρθηκε, μαστιγώθηκε, λοιδορήθηκε, τον αποκάλεσαν τρελό και τον λιθοβόλησαν. Μια φορά έσωσε τη ζωή του όταν τον κατέβασαν μέσα σε ένα καλάθι από ένα παράθυρο στα τείχη της πόλης, Β' Κορινθίους 11:32-33. Πάρα πολλά για έναν επαγγελματία ευαγγελιστή! Στον Τζων Γουέσλεϊ πέταξαν πέτρες, σάπια φρούτα και ψόφιες γάτες. Συχνά έκαιγαν το ομοίωμα του Τσαρλς Φίννεϋ. Αυτό γινόταν γιατί ταυτίζονταν με τον Ιησού Χριστό. Ταυτιζόμαστε κι εμείς με τον Ιησού; Συνδέουν οι άνθρωποι κι εμάς με τον Ιησού; 
" Όθεν και ο Ιησούς, διά να αγιάση τον λαόν διά του ιδίου αυτού αίματος, έξω της πύλης έπαθεν. Ας εξερχώμεθα λοιπόν προς αυτόν έξω του στρατοπέδου, τον ονειδισμόν αυτού φέροντες. Διότι δεν έχομεν εδώ πόλιν διαμένουσαν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν". Εβραίους 13:12-14 Θα φέρουμε κι εμείς τον ονειδισμό Του; Είναι αυτό το πνεύμα που έχουμε; Θα ήσουν πρόθυμος να παρελάσεις σε μία ανοιχτή ευαγγελιστική πορεία όταν οι άπιστοι φίλοι σου, οι γείτονες, οι συγγενείς ή οι εργοδότες σου σε παρακολουθούν; Ας ανοίξει τα μάτια μας ο Θεός να δούμε την πραγματικότητα! 
Ποιος νοιάζεται για τη γνώμη του κόσμου; Γιατί να ταράζεσαι από τα κοσμικά μέσα; Γιατί να επηρεάζεσαι από εκείνους που είναι πνευματικά χαμένοι; Γιατί αυτό που σε εμποδίζει είναι απλά σάρκα και αίμα; Η αιώνια άποψη του Θεού είναι το μόνο που μετράει. Στα δικά ΤΟΥ μάτια ο υπερήφανος καθηγητής είναι ανόητος, και ο απλός άγιος είναι σοφός. Γι’ αυτό το λόγο ο Παύλος μπορούσε να πει: "Δεν αισχύνομαι το ευαγγέλιο", Ρωμαίους 1:16 παρά την αποστροφή των διανοούμενων, και την περιφρόνηση του θρησκευτικού κατεστημένου. Μπορούμε να πούμε ότι δεν ντρεπόμαστε; Η υπόληψη πρέπει να καρφωθεί πάνω στο σταυρό!

Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά της σταυρωμένης ζωής. Να παραιτηθούμε από το δικαίωμα να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας. 
«Αν θέλουμε να είμαστε σε επαφή μαζί Του, πρέπει σοβαρά να περάσουμε μέσα από τον εκμηδενισμό, όχι της δόξας, αλλά του παλιού δικαιώματος υπέρ του εαυτού μας, σε κάθε μορφή και σχήμα του. Αν δεν μαρτυρήσουμε μέχρι τέλους εσωτερικά, ο πειρασμός πάντα θα μας πιάνει στον ύπνο.» (Oswald Chambers). Με το να παίρνεις πίσω τη ζωή σου είναι το ίδιο με το να κλέβεις το Θεό. 
Ο παλιός άνθρωπος και τα σχέδιά του είναι νεκρά. Και οι νεκροί άνθρωποι δεν έχουν μέλλον. Μόνο οι αναστημένοι έχουν μέλλον. Έχουμε αναστηθεί εν Αυτώ! Μόνο οι νεκροί μπορούν να αναστηθούν. 
"Εάν λοιπόν συνανέστητε μετά του Χριστού, τα άνω ζητείτε, όπου είναι ο Χριστός καθήμενος εν δεξιά του Θεού. Τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης. Διότι απεθάνετε, και η ζωή σας είναι κεκρυμμένη μετά του Χριστού εν τω Θεώ. Όταν ο Χριστός, η ζωή ημών, φανερωθή, τότε και σεις μετ’ αυτού θέλετε φανερωθή εν δόξη". Κολοσσαείς 3:1-4 Τα εδάφια αυτά περιγράφουν την φυσιολογική Χριστιανική ζωή. Δεν ζούμε τις υπόλοιπες μέρες μας στη γη για τις πονηρές ανθρώπινες επιθυμίες, αλλά για το θέλημα του Θεού. Α' Πέτρου 4:2. Γι’ αυτό πέθανε ο Ιησούς! 
"Και απέθανεν υπέρ πάντων, διά να μη ζώσι πλέον δι’ εαυτούς οι ζώντες, αλλά διά τον αποθανόντα και αναστάντα υπέρ αυτών". Β' Κορινθίους 5:15 Βαθιά στην καρδιά κάθε πιστού πρέπει να είναι αυτά τα λόγια χαραγμένα: «Ζω για το θέλημα του Θεού. Δεν έχω θέλημα εκτός από το δικό ΤΟΥ!» Γι’ αυτό είναι που έχουμε σωθεί. Έτσι θα είναι για πάντα: 
"Και ουδέν ανάθεμα θέλει είσθαι πλέον, και ο θρόνος του Θεού και του Αρνίου θέλει είσθαι εν αυτή, και οι δούλοι αυτού θέλουσι λατρεύσει αυτόν". Αποκάλυψη 22:3 Αυτό είναι το αιώνιο, ευλογημένο κάλεσμά μας!

Πρέπει ν’ ασχοληθούμε με την πραγματικότητα ότι είμαστε δούλοι του Θεού, ότι η ζωή μας ανήκει σ’ Εκείνον, και ότι έχει το απόλυτο δικαίωμα να μας στείλει οπουδήποτε, να μας χρησιμοποιήσει με οποιοδήποτε τρόπο, και να μας πει να κάνουμε οτιδήποτε σε οποιαδήποτε ώρα. Δεν υπογράψαμε με τον Κύριο ένα συμβόλαιο με όρους! 
Φυσικά κάνοντας το θέλημά Του υπάρχει δόξα. Πληρώνει και ευλογεί, οι αμοιβές είναι τεράστιες, και όλοι οι οδοί του είναι ζωή. Ο δρόμος όμως για τη ζωή είναι το μονοπάτι του σταυρού, και η ολοκληρωτική νίκη μπορεί να έρθει μόνο μετά από πλήρη αφιέρωση. Διστάζεις ακόμα ή είσαι πρόθυμος να ζήσεις, ή να πεθάνεις για τον Κύριο, να πας κάπου, ή να μείνεις κάπου για τον Ιησού, να πληρώσεις ή να προσευχηθείς, να μιλήσεις ή να μείνεις σιωπηλός και να παραδοθείς σ’ Εκείνον άνευ όρων; Σε κρατάνε τα πάντα πίσω; Είσαι έτοιμος να στρατολογηθείς; Ακούς την εντολή του Κυρίου, όποια κι αν είναι αυτή η εντολή; 
Τι είναι αυτό που θέλεις να κερδίσεις; Έχεις πράγματι κάτι που μπορείς να χάσεις; Σήκωσε το σταυρό σου και ακολούθησε τον Κύριο. Δεν θα μετανιώσεις ποτέ που το έκανες! Ρώτησε απλά εκείνους τους μάρτυρες όταν τους συναντήσεις. Δηλαδή αν τα μάτια σου μπορούν να δουν όλη τη δόξα.


"Και οι συνετοί θέλουσιν εκλάμψει ως η λαμπρότης του στερεώματος, και οι επιστρέφοντες πολλούς εις δικαιοσύνην, ως οι αστέρες, εις τους αιώνας των αιώνων". Δανιήλ 12:3 Εύχομαι να λάμψεις ως ο ήλιος εκείνη τη μέρα, όταν ο θάνατος θα παραχωρήσει το δρόμο στη ζωή για πάντα...







ΠΗΓΗ: Η Μόνη Οδός

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2016

Η ασύγκριτη ομορφιά του Περπατήματος εν Χριστώ.

«Εγώ είμαι το φως του κόσμου∙ όποιος ακολουθεί εμένα, δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής». Ιωάννης 8:12.
Αυτή η περικοπή, μέσα σε λίγα μόνο λόγια, περιέχει αλήθειες προορισμένες να αγγίξουν το μεδούλι της ανθρώπινης ύπαρξης. Αρχικά, αξίζει να παρατηρήσουμε τη συνταρακτική δήλωση του Χριστού. Κανείς πιο πριν ή πιο μετά από Αυτόν, δεν τόλμησε να διεκδικήσει για τον εαυτό του ότι είναι το Φως του κόσμου. Όμως, ο Ιησούς μας δε σταματά σε αυτή τη δήλωση. Προχωρά πιο βαθιά και συσχετίζει αυτή τη δήλωσή Του με τον τρόπο που επηρεάζει τη δική μας ζωή. Έτσι, μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος που επιλέγει να ακολουθήσει Αυτόν, θα τιμηθεί με την ανέκφραστη ευλογία να μην περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά να έχει το φως της ζωής. Για μια ακόμη φορά, διαπιστώνουμε ότι η απόφαση να περπατήσουμε εν Χριστώ, δεν είναι μια ακόμη απόφαση ανάμεσα σε όλες τις άλλες. Είναι η απόφαση. Μόνο ο άνθρωπος που επιλέγει να περπατά εν Χριστώ, όποιες και αν είναι οι ‘καιρικές συνθήκες’ της ζωής του, μπορεί πραγματικά να βιώνει, όχι μόνο ότι ο Θεός επικροτεί αυτή την επιλογή, αλλά πολύ περισσότερο ότι είναι αποφασισμένος να δίνει τα ΠΑΝΤΑ, προκειμένου το πιστό παιδί Του να συνεχίζει το περπάτημα μαζί Του, χωρίς να αποκάμει και να απελπίζεται. Ας σκεφτούμε περιπτώσεις στη Βίβλο, στις οποίες το περπάτημα με τον Χριστό ήταν ταυτόσημο της σθεναρής πίστης, της πίστης, που πιστεύει στα θαύματα και προσδοκά το αόρατο. Όταν ο Ιησούς Χριστός κάλεσε τον Πέτρο να περπατήσει μαζί Του στο νερό ( βλέπε Ματθαίος 14:22-33), ο Πέτρος ανταποκρίθηκε, όσο η καρδιά του φλεγόταν από πίστη, μα καταποντίστηκε, όταν απέσυρε τα μάτια του από την Υπερφυσική Του Χάρη. Ωστόσο, ο Ιησούς δεν ήθελε ο Πέτρος να προσλάβει μόνο αυτό το μήνυμα από τη βίωση της εν λόγω υπερφυσικής εμπειρίας μαζί Του. Ήθελε πρωτίστως ο μαθητής Του να κατανοήσει, ότι ακόμα πιο σημαντικό από το περπάτημα στη θάλασσα, από τη βίωση των υπερφυσικών εμπειριών, είναι το περπάτημα στην ξηρά, όταν όλα φαίνονται μονότονα, τετριμμένα και κουραστικά. Είναι, ίσως, εύκολο να περπατάμε με τον Θεό τις ώρες που νιώθουμε πνευματική δύναμη ή όταν μία απάντηση του Θεού στην προσευχή μας κατά την προσδοκία μας, περισσότερο από ποτέ μας κάνει να αισθανόμαστε την εύνοια του Θεού. Όμως, στην πνευματική ζωή τα πράγματα δεν κινούνται πάντα σε μία αδιατάρακτη ευθεία. Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μας που ο Θεός θα φαίνεται ακατανόητος, ακόμα και άσπλαχνος, ή και ανεξήγητα σιωπηλός στις ανάγκες μας. Το να επιλέξουμε σε αυτές τις στιγμές να περπατάμε με τον Θεό, διακηρύσσοντας με την επιλογή μας ότι όλα όσα μας ψιθυρίζει ο εχθρός για τον Πατέρα μας είναι ένα ολέθριο ψέμα, είναι – επιτρέψτε μου να πω – το πιο πολύτιμο μάθημα στην πνευματική μας ζωή. Αυτή ακριβώς η επιλογή, που κάνει το περπάτημα με τον Θεό να μην ατονεί, είναι μία απτή απόδειξη μίας αυθεντικής και βαθιάς Σχέσης με τον Ιησού Χριστό, που δεν έχει στόχο μόνο τη δική μας ηθική και πνευματική αύξηση, αλλά μας κάνει φορείς αγάπης, στήριξης και κατανόησης στις ανάγκες των συνανθρώπων μας. Η αλήθεια είναι ότι τα πνευματικά ύψη είναι ασύγκριτα σε ομορφιά, και πραγματικά θα θέλαμε να βιώνουμε συνεχώς μέρες, ώρες, και λεπτά, όπου πνευματικά αισθανόμαστε καλύτερα και από τα… καλύτερά μας. Μία εκπληκτική πνευματική ευεξία, και μία άνευ προηγουμένου καρποφορία ευφραίνουν όλη μας τη ζωή. Οι τρεις μαθητές, όταν βίωσαν την υπερφυσική εμπειρία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, πρότειναν στον Ιησού να φτιάξουν σκηνές, για να μείνουν εκεί και να μην απολέσουν ποτέ αυτό το λαμπρό βίωμα. Ας έρθουμε για λίγο στη θέση τους. Πώς να γυρίσεις στα τετριμμένα, στα πεζά, στα τόσο στερημένα από πνοή Ουρανού, όταν σου έχει δοθεί το προνόμιο να γευθείς έστω και λίγη από τη Δόξα του Θεού; Με τι καρδιά να αφήσεις τα εδέσματα στο βασιλικό τραπέζι, και να κατευθυνθείς στα ταμεία της νηστείας και της προσευχής; Ποια ήταν η απάντηση του Ιησού στους μαθητές του; Μάρκος 9:9: «Και ενώ κατέβαιναν από το βουνό, τους παρήγγειλε να μη διηγηθούν σε κανέναν όσα είδαν, παρά μονάχα όταν ο Υιός του ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς». Οι μαθητές, όχι μόνο δεν έμειναν τελικά για πάντα στο Όρος, όπως τόσο ήθελαν, αλλά κατέβηκαν και πάλι στα καθημερινά, και μάλιστα με την εντολή να μη μιλήσουν σε κανέναν για την εμπειρία τους. Τι ήθελε ουσιαστικά να πει ο Ιησούς στους μαθητές Του, το οποίο έχει τόση αξία και στη δική μας πορεία ζωής; ‘Δεν είναι ώρα ούτε για εσάς ούτε για Εμένα να μείνουμε στο όρος το υπέρλαμπρο. Είναι ώρα να κατέβουμε στην κοιλάδα του αγώνα, εκεί όπου θα αντιμετωπίσουμε πολλές πνευματικές μάχες, και θα κληθούμε να περπατήσουμε και να παλέψουμε εν Θεώ κόντρα σε ότι απειλήσει τη ζωή της πίστης μας. Θα κρατήσετε για πάντα μέσα σας το υπερφυσικό σας βίωμα, και θα περπατήσετε μέσα στην πεζή καθημερινότητα ως παιδιά του Φωτός’. Η μονότονη, αλλά και η σκληρή καθημερινότητα, μέσα στην οποία χίλια δυο πράγματα, μέριμνες, αργοί λόγοι, γλώσσα δυσπιστίας και καχυποψίας, δυνάμεις, που απειλούν το βίωμα της πίστης, μικροπαρεξηγήσεις, που μπορεί να φέρουν ψυχρότητα ή διακοπή σχέσεων, είναι ο καθημερινός προσωπικός μας στίβος, μέσα στον οποίο καλούμαστε, όχι απλώς να τρέξουμε, αλλά να περπατήσουμε με τον Ιησού Χριστό, χωρίς ούτε μία στιγμή να πάψουμε να Τον εμπιστευόμαστε και να Τον τιμάμε με τις σκέψεις, τα λόγια, τις πράξεις μας.
Το περπάτημα εν Θεώ είναι η δοκιμή όλων των ηθικών και πνευματικών ιδιοτήτων μας, η απόφαση που σμιλεύει χαρακτήρα, και δεν μπορεί ποτέ μα ποτέ να μας οδηγήσει σε ντροπή και μετάνοια. Όπως ακριβώς το να περπατάμε αποστάσεις και να μην κουραζόμαστε τόσο εύκολα, είναι ένδειξη καλής φυσικής κατάστασης, έτσι και το να περπατάμε με τον Θεό και να μη θέλουμε να Τον αποχωριστούμε, ανεξαρτήτως των καταστάσεων που βιώνουμε, είναι το ανώτατο σημείο πνευματικής δύναμης που χορηγείται δια Πνεύματος Αγίου. Πάντα με συγκλονίζει η τόσο δυνατή και αφοπλιστική στην απλότητά της δήλωση του Ιωάννη του Βαπτιστή για τον Ιησού Χριστό: «Δέστε, ο Αμνός του Θεού, που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου» Ιωάννης 1:29. Τη δεδομένη στιγμή που ο Ιωάννης προέβη σε αυτή την αποκαλυπτική δήλωση, δεν άκουγε κάποιο κήρυγμα του Χριστού που άγγιζε βαθιά την ψυχή του. Τον είδε απλώς «που περπατούσε», όπως δηλώνεται στο εδάφιο 36, αφού ο Ιωάννης για μια ακόμη φορά διακηρύσσει την ταυτότητα του Χριστού. Ασφαλώς αυτό δε μας οδηγεί στη διαπίστωση ότι ο Χριστός περπατούσε με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο, αλλά η έμφαση στο περπάτημά Του, είναι ένας άλλος τρόπος έκφρασης που ουσιαστικά παραπέμπει στο Μοναδικό Φρόνημά Του, και στον Αψεγάδιαστο Χαρακτήρα Του. Πράγματι, ακριβώς επειδή το περπάτημα δεν απαιτεί την καταβολή κάποιας ιδιαίτερης μυϊκής δύναμης, αλλά είναι, αναμφίβολα, εικόνα της σωματικής μας αντοχής, στην πνευματική γλώσσα το ρήμα αυτό χρησιμοποιείται, για να εκφράσει το χαρακτήρα μας, μέσα στον οποίο εντάσσονται σκέψεις, κίνητρα, διαθέσεις, λόγια, πράξεις. Σίγουρα, ο Χαρακτήρας του Χριστού δεν αποδεικνύεται, όταν οι κοινωνικές συμβατικότητες απαιτούν να είμαστε κόσμιοι και ενάρετοι. Σίγουρα, δεν αποδεικνύεται, όταν γνωρίζουμε ότι η εκδήλωση εντιμότητας είναι το απαραίτητο μονοπάτι, για να μας θαυμάσουν, να μας αποδεχθούν ή για να κερδίσουμε κάτι. Σίγουρα, όμως, αποδεικνύεται τις ώρες της κρίσης και της ταραχής, αλλά και της μονοτονίας και της ρουτίνας. Τις ώρες της μοναξιάς, όταν η σιωπή βαραίνει οδυνηρά μέσα στην ψυχή μας, και τις ώρες που ο εχθρός της ψυχής, με τόσο έντεχνους και επίμονους τρόπους, προσπαθεί να αποδομήσει την πίστη μας. Τις ώρες που μας παρακολουθεί μόνο ο Θεός, τις ώρες που είμαστε μόνοι στο ταμείο μας μαζί Του, και Εκείνος ακούει τις προσευχές μας για τους άλλους και τον εαυτό μας. Αποδεικνύεται κάθε ώρα και στιγμή που Εκείνος διαβάζει και αποκωδικοποιεί σκέψεις, συναισθήματα, γλώσσα, και έργα. Ο χαρακτήρας που έχει μέσα του το αποτύπωμα της Παρουσίας του Θεού, και φέρει σφραγίδα το Φρόνημα του Λατρεμένου Σωτήρα, μαθητεύει κάθε μέρα στο να ευωδιάζει το άρωμα της ουράνιας ατμόσφαιρας, είτε υπάρχει ήλιος, συννεφιά, βροχή και χιόνι. Μια τέτοια παρουσία έχει μία ακατανίκητη ομορφιά και χάρη, μπροστά στις οποίες οι πιστοί άνθρωποι δοξάζουν τον Θεό, και οι δύσπιστοι προβληματίζονται. Ο χαρακτήρας που λαχταρά να περπατά με τον Θεό, αφήνεται με εμπιστοσύνη στα Χέρια Του, και τότε μία αβίαστη φυσικότητα και άγια αρμονία ρέουν από όλες του τις κινήσεις. Δεν υπάρχει το άγχος να κάνει εξαίρετα πράγματα για τον Θεό, γιατί πιστεύει ότι ακόμα πιο εξαίρετο από το να κάνει πράγματα για τον Θεό, είναι να ζει με τον Χριστό το κάθε δευτερόλεπτο, εφαρμόζοντας τη Συμβουλή Του «Περπάτα μπροστά μου» Γένεσις 17:1. Ο χαρακτήρας, που πέρα και πάνω απ’ όλα ποθεί και επιλέγει ο Ιησούς Χριστός να φλέγει την καρδιά του, μαθαίνει από Εκείνον ένα μάθημα ασύγκριτης πνευματικής αξίας, μαθαίνει να είναι εξαίρετος στα συνηθισμένα πράγματα, και άγιος στην κοινή ζωή, ακόμα και αν τόσα πράγματα βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Ποιες είναι οι εκκρεμότητες στη δική σου ζωή αυτή την εποχή; Ποιες οι καταστάσεις που σε στεναχωρούν και οι σκέψεις που σε στοιχειώνουν; Ίσως σκέπτεσαι: ‘Ναι είναι όμορφο να περπατάς με τον Θεό. Ποιος δε θα το ήθελε; Όμως, αυτό προϋποθέτει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα και προσευχές σε αναμονή. Κι’ εγώ θα αποφασίσω να περπατήσω με τον Θεό, όταν τα πράγματα διορθωθούν στο γάμο μου, όταν βελτιωθούν τα οικονομικά μου, όταν, επιτέλους, βρω σύντροφο, όταν ζήσω πνευματικές επιτυχίες και καταξιωθώ στον κύκλο μου… Ω ναι, τότε, θα είναι τόσο εύκολο να περπατήσω με τον Θεό και θα το κάνω ως ένδειξη της ευγνωμοσύνης μου, επειδή απάντησε τις προσευχές μου κατά το θέλημά μου… Ίσως, ο παραπάνω τρόπος σκέψης φαίνεται αφελής ή και ανώριμος πνευματικά. Όμως, ακόμα και αν κάτι το απορρίπτουμε θεωρητικά, δε σημαίνει ότι η ζωή μας δεν το εφαρμόζει πρακτικά. Έτσι, ίσως, πολλές συμπεριφορές μας χτίζουν πάνω στις απαιτήσεις που έχουμε εμείς από τον Θεό, και όχι πάνω στην ανιδιοτελή επιθυμία μας να Του ανήκουμε και να βαδίζουμε στην Οδό Του. Αν περιμένουμε να περπατήσουμε με τον Θεό, όταν απαντηθούν οι προσευχές μας, τότε… μάλλον, ποτέ δε θα περπατήσουμε μαζί Του. Αυτό δε σημαίνει ότι ο Κύριός μας δεν είναι πρόθυμος να μας υπερπληρώσει με τις ευλογίες Του, αλλά σημαίνει περισσότερο ότι χρειάζεται να επανεξετάσουμε την πνευματική μας στάση απέναντί Του. Η επιθυμία του Θεού να περπατήσουμε μαζί Του στο τώρα της ζωής μας, και όχι στο υποτιθέμενο εκεί, μας αποκαλύπτει τη Θέλησή Του να μη μείνουμε ικανοποιημένοι κολυμπώντας σε μια λίμνη ευλογιών μικρής χωρητικότητας, αλλά να Τον αφήσουμε (συγκλονιστικός ο σεβασμός Του στην ανθρώπινη ελευθερία μας) να μας μάθει να κολυμπούμε και να αναπαυόμαστε στον ωκεανό της απύθμενης Αγάπης και Ευλογίας Του. Και αυτός ο ωκεανός απολαμβάνεται ήδη από το δευτερόλεπτο που διανύεις και διανύω τώρα…
Ίσως αυτή την περίοδο ζεις σε καταστάσεις που κάνουν το περπάτημά σου με τον Θεό να φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο. Ίσως, όλα τα παραπάνω διαβάζονται ως θεολογικές φλυαρίες, γιατί θεωρείς ότι σου είναι απλώς αδύνατο να περπατήσεις 24 ώρες το 24ωρο με τον Θεό. Το περπάτημα με τον Θεό είναι επιλογή ζωής, είναι στάση ζωής δια βίου, κατά την οποία δεν αποφασίζουμε τις μισές ώρες να περπατάμε με τον Θεό, και τις άλλες μισές να ανοίγουμε παραθυράκια στον εχθρό της ψυχής. Ακόμα και αν πιστεύεις ότι δεν μπορείς να περπατήσεις με τον Θεό, το σημαντικό είναι να Του καταθέσεις με ειλικρίνεια την αδυναμία σου, το σημαντικό είναι να ομολογήσεις αν θέλεις πραγματικά να περπατήσεις μαζί Του, και το ακόμα πιο σημαντικό είναι να πιστέψεις ολόψυχα ότι Εκείνος και θέλει τη φιλία σου, και μπορεί να νικήσει κάθε αδυναμία σου, και να κάνει ατσαλένιο το φρόνημά σου. Από εκεί και πέρα, αρχίζει ένα συναρπαστικό ταξίδι μαζί Του, με απαράμιλλες εμπειρίες, συγκινήσεις, εντάσεις και χαρές, μέσα στο οποίο ο κάθε σταθμός έχει το όνομα της πιο πολύτιμης μαθητείας της ζωής σου...

Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2016

Αληθινή Θρησκεία.

«Αν κάποιος ανάμεσά σας νομίζει ότι είναι θρήσκος, και δεν χαλινώνει τη γλώσσα του, αλλ’ εξαπατάει την καρδιά του, η θρησκεία του είναι μάταιη. Θρησκεία καθαρή και χωρίς ψεγάδι μπροστά στον Θεό και Πατέρα είναι τούτη: Να επισκέπτεται τους ορφανούς και τις χήρες στη θλίψη τους, και να τηρεί τον εαυτό του αμόλυντο από τον κόσμο». Ιάκωβος 1: 26,27.
Η περικοπή αυτή έχει κάτι το μοναδικό. Είναι η μόνη στην οποία αναφέρεται η λέξη θρησκεία. Αναφέρεται η λέξη θρησκεία με τρόπο που εκπλήσσει με μια πρώτη ανάγνωση, καθώς πολλοί θα περίμεναν, ίσως, έναν αναλυτικό κατάλογο των θρησκευτικών πρακτικών και κανόνων που εφαρμόζουν οι ίδιοι και η εκκλησία στην οποία ανήκουν. Θα περίμεναν κάτι τέτοιο για να δικαιώσουν τις επιλογές τους, και να τονώσουν την περηφάνιά τους. Κι’ όμως, ο Λόγος του Θεού είναι για μια ακόμη φορά ανατρεπτικός σε όλες τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις και τις μυωπικές απόψεις μας. Δεν αναφέρονται συγκεκριμένες διατάξεις, αλλά με μια καθαρή και αφοπλιστική γλώσσα περιγράφεται η εμπειρία του να είναι κάποιος Χριστιανός, και να ζει με πάθος και πίστη για χάρη του Θεού που λατρεύει και τιμά. Λόγια που έχουν τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, έμπρακτη αγάπη στους αδύναμους του κόσμου, ακεραιότητα ψυχής και καθαρότητα διάνοιας. Αυτή είναι η πιο πολύτιμη θρησκευτική εμπειρία. Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτή η εμπειρία δεν είναι ανάλυση μιας υποτιθέμενης πνευματικότητας, που άλλοι την κατακτούν και άλλοι όχι. Το κείμενο ξεκάθαρα εννοεί πώς πέρα και πάνω από περιγραφή, η θρησκεία που ταυτίζεται με τη Διδασκαλία του Χριστού απαιτεί ένθερμη βίωση. Δεν είναι μια οποιαδήποτε εμπειρία, που μπορεί να εκφυλιστεί στο στόμα των οποιωνδήποτε «ειδικών», γιατί τότε προφανώς θα χάσει τη δυναμική της. Είναι μία εμπειρία που αποδεικνύεται μοναδική και ασύγκριτη μόνο στο μέτρο που πραγματώνεται στην καθημερινή ζωή του κάθε πιστού, στα μικρά και στα μεγάλα πράγματα, στις λύπες και στις χαρές, στα βουνά των δυσκολιών και στις κοιλάδες των ευλογιών. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου, οι άνθρωποι διαφωνούν και μάχονται, ακόμα έχουν φτάσει στο σημείο να σκοτώσουν, επειδή πίστευαν ότι η θρησκεία τους είναι η καλύτερη, και ότι πρέπει να επιβληθεί έστω και δια της βίας στον αλλόθρησκο. Οι Σταυροφορίες αποτέλεσαν μία τρανή αλλά τραγική ιστορική επαλήθευση ότι όπου επικράτησαν ο φανατισμός ή οποιαδήποτε ιδιοτελή κίνητρα, οι άνθρωποι γεύτηκαν μόνο απερίγραπτο πόνο και οικτρή διάψευση. Η αξία μιας θρησκείας δεν έγκειται στο πόσο πιστά εφαρμόζει τους κανόνες, γιατί και οι Φαρισαίοι αυτό το έκαναν, αλλά στο βάθος της ψυχής τους ήταν πνευματικά νεκροί. Η αξία μιας θρησκείας έγκειται στο πόσο αλλάζει την καρδιά του ανθρώπου για τη Δόξα του Θεού, πόσο πιο κοντά τον φέρνει στην εκπλήρωση του ουράνιου Σκοπού για τον οποίο πλάστηκε και λυτρώθηκε, και πόσο πιο ουσιαστικά καλλιεργεί μια ακλόνητη σε βάθος και πάθος Σχέση με τον Ιησού Χριστό. Όλα τα άλλα, η τήρηση των Εντολών του Θεού, και η εκδήλωση αγάπης προς τον πλησίον, απορρέουν αυθόρμητα και φυσικά από την καρδιά που έχει μάθει να θέλει και να αγωνίζεται για αυτά που δοξάζουν τον Θεό. Δεν υπάρχει καταναγκασμός και πίεση στην καρδιά που λαχταρά να ζει για τον Θεό. Κάθε πράξη υπακοής στον Θεό και αγάπης στον πλησίον, εκδηλώνεται με τόσο φυσικό και ελεύθερο τρόπο, όπως η ήσυχη αναπνοή ενός υγιούς οργανισμού. Όσο βαθύτερα συνειδητοποιήσεις ότι το μόνο είδος θρησκείας που έχει αξία ενώπιον του Θεού είναι αυτό που εκδηλώνεται από μια καρδιά που χτυπά στον παλμό της Καρδιάς του Θεού, τόσο πιο πλέρια, πιο αληθινά και πιο λυτρωτικά θα ζήσεις τη Σχέση σου με τον Ιησού Χριστό. Οι κανόνες και οι διατάξεις που φυλάσσονται από μια καρδιά νεκρή ως προς την αγάπη στον Χριστό, από μια καρδιά που ενδιαφέρεται μόνο για τον τύπο και το χειροκρότημα των άλλων ανθρώπων, δεν μπορούν να φέρουν την αληθινή αίσθηση της Παρουσίας του Θεού στη ζωή. Παράγουν μόνο εσωτερικό καταναγκασμό, καταπίεση και ψυχική υποδούλωση. Αν πιστεύεις σε ιδανικά που δε σε βοηθούν να γίνεις με τη Χάρη του Θεού καλύτερος άνθρωπος, που δε σε υψώνουν πέρα και πάνω από τους εγωισμούς και τα σκοτεινά κίνητρα, σίγουρα είσαι εγκλωβισμένος/η σε θεωρίες που δηλητηριάζουν την ψυχή σου, και δεν μπορούν να σου εγγυηθούν καμία πνευματική πρόοδο. Αν πραγματικά επιθυμείς να δεις τη Χριστιανική Διδασκαλία να μεταμορφώνει τα πάντα μέσα σου και γύρω σου για τη Δόξα του Θεού, φρόντισε να την πραγματώνεις σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς σου. Ζήτησε από τον Χριστό με πάθος, όχι απλώς να πιστεύεις αλήθειες για Αυτόν, αλλά να ζεις αυτές τις αλήθειες με αδιαπραγμάτευτο ζήλο. Η οικογένειά σου, ο χώρος της εργασίας σου, η γειτονιά σου, οι φιλικές σου σχέσεις είναι ο «χώρος» του εδώ και τώρα, μέσα στον οποίο σου προσφέρονται καθημερινά πολύτιμες ευκαιρίες, για να εκδηλώσεις έμπρακτα τις Αρχές της Βασιλείας του Θεού. Όσα κηρύττονται από τον άμβωνα και ακούγονται με μια απλή συγκατάβαση του κεφαλιού, αλλά δε γίνονται εφαρμογή στην κρίσιμη στιγμή, είναι άσκοπες φιλοσοφίες. Όταν με τη συμπεριφορά σου μέσα στο σπίτι, σε μια δημόσια υπηρεσία, σε μια τράπεζα, στη δοκιμασία του συγγενή ή του φίλου σου, δεν αρπάζεις την ευκαιρία να εκδηλώσεις έμπρακτα ποιο είναι το Πνεύμα με το οποίο σκέπτεται και συμπεριφέρεται ο αληθινός πιστός του Θεού, να είσαι σίγουρος/η ότι η θρησκεία σου δεν είναι παρά ένα χρυσό περιτύλιγμα, εντυπωσιακό από έξω, αλλά θλιβερά άδειο από μέσα. Η τρομακτική ηθική κρίση που γνωρίζει ο κόσμος μας δεν είναι αποτέλεσμα της έλλειψης θεωριών και θρησκειών. Οι άνθρωποι έχουν χορτάσει, στην πραγματικότητα έχουν βαρεθεί, από τα λόγια που λέγονται για να λέγονται, από τις περισπούδαστες αναλύσεις στα εδάφια της Βίβλου που αφήνουν το μυαλό μεστό σε γνώση, αλλά άδειο σε αγάπη. Εκείνο που έχει ανάγκη ο κόσμος μας είναι ανθρώπους που είναι ασυμβίβαστα αφοσιωμένοι στις μόνες Αλήθειες που μπορούν να χτίσουν ζωή με νόημα και ποιότητα και στο τώρα μας και στο μετά που δια πίστεως προσδοκούμε. Ζήτησε από τον Ιησού Χριστό να σου δώσει τα Σπλάχνα της Δικής Του Αγάπης και Συμπόνιας για τον κόσμο γύρω σου. Να σου δώσει Σπλάχνα Οικτιρμών και ευαίσθητες κεραίες από το Άγιο Πνεύμα, για να συλλαμβάνεις στη στιγμή το πρόβλημα του συνανθρώπου σου, και να προσφέρεις με όποιο τρόπο μπορείς. Δεν έχει σημασία πόσα θα προσφέρεις, όσο τι καρδιά θα βάλεις, σε κάθε σου λόγο ή πράξη στήριξης στην ανάγκη του διπλανού σου. Ζύμωσε αγάπη στο ψωμί που φτιάχνεις και πρόσφερέ το με απλότητα και αγνότητα καρδιάς. Τύλιξε θάρρος και τρυφερότητα στο πακέτο που ετοιμάζεις για τη χήρα γυναίκα με το κουρασμένο πρόσωπο και τα μάτια που στάζουν προσμονή. Γέμισε την καρδιά σου αγάπη, και άνοιξε το σπίτι σου για να μοιραστείς το φαγητό σου με τα φτωχά ορφανά του διπλανού διαμερίσματος. Μην ανταποδίδεις με καρδιά εκδίκησης στον άνθρωπο που σε πίκρανε και σε αδίκησε τόσο κατάφωρα. Ζήτησε από το Άγιο Πνεύμα να αγγίξει τη γλώσσα σου, ώστε κάθε λόγος σου να φέρνει ευφροσύνη στην Άγια Ψυχή του Θεού. Πάση θυσία διατήρησε τον εαυτό σου αμόλυντο από τον κόσμο, και γράψε στην καρδιά σου με ανεξίτηλο μελάνι τον Αναλλοίωτο Νόμο του Θεού. Κατά την προτροπή του Αποστόλου Ιακώβου, αποφάσισε να κάνεις σταθερό σημείο αναφοράς σου και απαρασάλευτη στάση της ζωής σου «τον τέλειο νόμο της ελευθερίας». Ιάκωβος 1: 25. Επέμενε στην εκτέλεση της πράξης που δοξάζει τον Θεό, και όχι στην τήρηση οποιασδήποτε θρησκευτικής πρακτικής, που δε φτάνει στο μεδούλι της ύπαρξής σου, για να σε κάνει να ακτινοβολείς για τη Δόξα του Θεού. Τότε θα ονομαστείς μακάριος/α και θα έχεις πραγματώσει με τη ζωή σου την πεμπτουσία της Θρησκείας που έχει μία και μόνη κατάληξη, την αιώνια ζωή κοντά σε Αυτόν που πίστεψες και υπηρέτησες με όλη τη θέληση της καρδιάς σου. Ας έχει Δόξα η Μεγαλοσύνη του Θεού μας. Αμήν...

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2016

Tο Μεγαλείο του Γολγοθά.

"ο οποίος τις αμαρτίες μας βάσταξε ο ίδιος στο σώμα του επάνω στο ξύλο, για να ζήσουμε στη δικαιοσύνη, αφού πεθάναμε ως προς τις αμαρτίες· ‘με την πληγή του οποίου γιατρευτήκατε". Πέτρου Α' 2:24.
Έχουν γραφτεί τόσα κείμενα, τόσα βιβλία, τόσα άρθρα, έχουν πραγματοποιηθεί τόσες θεολογικές αναλύσεις και έρευνες με θέμα τη Θυσία του Θεανθρώπου και όμως, όσο και αν εμβαθύνουμε, όσο και αν εντρυφήσουμε, πάντα νιώθουμε τόσο φτωχό το αποτέλεσμά μας, σε σχέση με την Ύψιστη Δωρεά που μας χαρίστηκε με τόσο Έλεος, Χάρη και Αγάπη. Ναι, είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Όσο βαθιές αναλύσεις και αν κάνουμε, όσο περίτεχνα λόγια και αν βρούμε, ποτέ, μα ποτέ δε θα μπορέσουμε στο ελάχιστο να αγγίξουμε το Μεγαλείο που ξεχειλίζει από τον Σταυρό του Γολγοθά. Όμως, καμία προσπάθειά μας δεν είναι χαμένη. Κάθε χριστιανός θα έχει νιώσει πως, όταν επιτρέπει το Έργο του Σταυρού να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλων όσων σκέπτεται, πράττει, λέει και επιθυμεί, τότε όλη η πνευματική του ζωή μεταμορφώνεται για τη Δόξα του Θεού. Δεν μπορούμε να συλλάβουμε το ασύλληπτο της Αγάπης του Θεού, δεν μπορούμε να το χωρέσουμε στα βιβλία και στα κείμενά μας, όμως έχουμε την επιλογή να δεχτούμε ολόψυχα την αλήθειά του και τη δύναμή του να αλλάξει μια για πάντα τη ζωή μας σε αυτή τη γη. Δεν υπάρχει πιο ώριμη και σοφή επιλογή για έναν άνθρωπο, από το να αποφασίζει καθημερινά να τροφοδοτεί το νου και την καρδιά του με σκέψεις και συναισθήματα ευγνωμοσύνης για το ατελεύτητο της Αγάπης του Θεού. Συνειδητά ή και ασυνείδητα, αυτή η επιλογή γίνεται η βάση για να αποκτήσουμε το Φρόνημα του Χριστού, και για να εκδηλώνουμε τις αρετές Εκείνου σε όποια περίσταση κι’ αν βρεθούμε. Οι γραμμές που ακολουθούν δε φιλοδοξούν να προσφέρουν κάποια περίτεχνη ανάλυση ή κάποια επιπλέον γνώση σε ένα θέμα, που ούτως ή άλλως, ότι και να πούμε, θα είναι πάντα τόσο μα τόσο λίγο…Στόχος είναι μόνο να στρέψουμε τα μάτια μας στη Φιγούρα του Σταυρού, και με βαθιά περισυλλογή να ομολογήσουμε ότι αυτή η Άμωμη και τόσο Στοργική Ύπαρξη βρέθηκε σε αυτή την τραγική θέση, μόνο και μόνο γιατί σε αγάπησε και με αγάπησε τόσο μα τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα πολύ… Αυτή η πραγματικότητα, που τόσο εύκολα σκεπάζεται από τους αγχωτικούς ρυθμούς της καθημερινότητάς μας, αξίζει να προσλάβει στη ζωή σου και στη ζωή μου τη θέση που της αρμόζει: πρώτη και αναντικατάστατη. Κινητήριος δύναμη όλης της ζωής μας. Ακόμα και αν δε γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία, που έλαβαν χώρα τα γεγονότα αυτά, είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε πως Θέλημα του Θεού δεν είναι να γεμίζει η καρδιά μας κατάνυξη για το Έργο της Απολύτρωσης μόνο ευκαιριακά και προσωρινά, δηλαδή μόνο όταν όλος ο κόσμος στρέφει το ενδιαφέρον του στα γεγονότα αυτά και ακολουθεί με ευλάβεια τα πατροπαράδοτα έθιμα. Μια εβδομάδα κατάνυξης, νηστείας και ευσέβειας δεν αρκεί, για να σφυρηλατηθεί δεσμός Αγάπης με τον Ένα Θεό, που μας αγάπησε με τόσο πάθος και τόση αυταπάρνηση. Η ουσία είναι η κάθε μέρα και το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας, να πλημμυρίζουν από την αλήθεια και το μεγαλείο του Έργου της Σωτηρίας, που άλλαξε μια για πάντα τον ρου της ανθρώπινης ιστορίας. Καθώς συλλογιζόμαστε όλα όσα συνέβησαν αυτή την τελευταία εβδομάδα της Ζωής του Κυρίου μας, πραγματικά συνειδητοποιούμε πως είναι τόσο δύσκολο το ανθρώπινο μυαλό να χωρέσει το γιατί. Γιατί ο Άμωμος και Τέλειος Θεός, μας αγάπησε τόσο πολύ; Γιατί, ενώ είχε τη δυνατότητα να μην πληρώσει το τίμημα της αποστασίας μας τόσο ακριβά, επέλεξε να μην το κάνει; Γιατί, ενώ μπορούσε να καταστρέψει το άρρωστο και ανυπάκουο δείγμα, όταν τελικά οι Πρωτόπλαστοι επέλεξαν να αμαρτήσουν, και να δημιουργήσει κάτι νέο, δεν το έκανε; Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, επέλεξε να προικίσει τον άνθρωπο με το δώρο της ηθικής ελευθερίας, ενώ γνώριζε πως υπήρχε η πιθανότητα αυτό το δώρο να Του φέρει τόσο μεγάλο πόνο; Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, θα πρέπει να γυρίσουμε στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής, στη Γένεση, δηλαδή στο βιβλίο που μας αποκαλύπτει το πώς και το γιατί ο Θεϊκός Νους συνέλαβε το Σχέδιο της Σωτηρίας μας. Η Δικαιοσύνη και η Αγάπη αποτελούν βασικά στοιχεία του Χαρακτήρα του Θεού. Για το πεπερασμένο ανθρώπινο μυαλό, είναι δύσκολο αυτές οι ιδιότητες να προσεγγιστούν στην ολότητά τους. Μπορούμε μόνο να προβούμε σε ταπεινές ερμηνείες, υπό το πρίσμα πάντα της Αποκαλύψεως του Θείου Λόγου, προκειμένου να συλλάβουμε το πώς η Θεία Δικαιοσύνη και η Αγάπη σχετίζονται με το Πάθος του Ιησού Χριστού. Στον κήπο της Εδέμ, σε μία τρομερή, όσο και μοναδική για την ανθρώπινη ιστορία στιγμή, η Δικαιοσύνη και η Αγάπη του Θεού ‘συγκρούστηκαν’. Ο Θεός, κινούμενος από το άπειρο βάθος της Αγάπης Του, είχε πει στους Πρωτόπλαστους: "Από κάθε δέντρου του παραδείσου θα τρως ελεύθερα" Γένεσις 2:16. Η συμπλήρωση του επόμενου εδαφίου, "από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, όμως, δε θα φας από αυτό· επειδή, την ίδια ημέρα που θα φας από αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε". Γένεσις 2:17, εντάσσεται στο πλαίσιο της Άγιας Προστασίας του Θεού για τα δημιουργήματά Του, αλλά και στο πλαίσιο της Παιδείας Του, καθώς ο Θεός επιθυμεί οι Πρωτόπλαστοι, όχι απλώς να διδαχτούν την αξία της υπακοής, αλλά και το αληθινό νόημα της ελευθερίας. Πραγματικά ελεύθερος είναι, όχι αυτός που ασύδοτα και ανεξέλεγκτα πράττει κατά τις επιθυμίες του, αλλά αυτός που σε κάθε περίπτωση είναι πρόθυμος, κινούμενος από την ωριμότητα της αυτοβουλίας του, να αναγνωρίσει τις ευθύνες των πράξεών του. Έτσι, μέσα στην ανέφελη πραγματικότητα του Παραδείσου, ο Θεός ορίζει νόμους, όχι ως ο απόλυτος μονάρχης, αλλά ως η Μόνη Ύπαρξη, που ακριβώς επειδή έχει Φύση ταυτόσημη με την Αγαθότητα, μπορεί να διδάξει τα ύψιστα μαθήματα της υπευθυνότητας και της αυτοπειθαρχίας και, κατά συνέπεια, να σταθμίσει το μέτρο της υπακοής και της παράβασης. Από το τρίτο κεφάλαιο της Γένεσης, μαθαίνουμε ότι ο Αδάμ και η Εύα δεν έμειναν υπάκουοι σε αυτό που τους όρισε ο Θεός. Η Εύα υπέκυψε στην περιέργεια και τον πειρασμό να κερδίσει περισσότερα, ενώ ο Αδάμ, φοβούμενος ότι θα χάσει την αγαπημένη του σύντροφο, προτίμησε να ακολουθήσει αυτήν και όχι να τιμήσει τον Θεό, ακόμα και σε αυτήν την έσχατη, για τις αντοχές του, δοκιμασία. Καθώς μελετούμε ο προπατορικό αμάρτημα και καλούμαστε να κατανοήσουμε τις απαρχές του Σχεδίου της Σωτηρίας, προσεγγίζουμε επιφανειακά το θέμα, αν θεωρήσουμε ότι αυτό που γέμισε με θλίψη την Καρδιά του Θεού ήταν αυτή καθ’ εαυτή η βρώση του απαγορευμένου καρπού. Εκείνο που πραγματικά Τον πλήγωσε ήταν η προτίμηση των δημιουργημάτων Του να διαρρήξουν την τόσο στενή σχέση μαζί Του, με αφορμή κάτι το τόσο υλικό και ουσιαστικά μικρό. Αν, λοιπόν, αυτοί που καθημερινά ζούσαν το μεγαλείο της παραδείσιας ζωής και Τον έβλεπαν πρόσωπο προς Πρόσωπο, δεν μπορούσαν να υποστούν την πιο μικρή από όλες τις δοκιμασίες, δε θα μπορούσαν να υπομείνουν μία ακόμη μεγαλύτερη, που θα απαιτούσε μεγαλύτερες ευθύνες. Έτσι, αναπόφευκτα, μαζί με την πληγή στην Καρδιά του Θεού, γεννιέται και ένα τρομακτικό δίλημμα, τέτοιο που κανένας άνθρωπος δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπίσει. Ωστόσο, ο Πάνσοφος Θεός είχε ήδη προβλέψει και γι’ αυτό το οδυνηρό δίλημμα, όσο και αν θα ήθελε ποτέ να μην είχε συμβεί. Η Απόφασή Του, όμως, να μας πλάσει με ηθική ελευθερία δεν άφηνε περιθώρια για να επιβληθεί το Δικό Του Θέλημα, αλλά για το δικαίωμα του ανθρώπου ελεύθερα να επιλέξει ή να απορρίψει αυτό το Θέλημα. Ο Δημιουργός, λοιπόν, είχε τη λύση στο πρόβλημα της παράβασης και της αμαρτίας, ήδη πριν από τη δημιουργία του κόσμου: "ξέροντας ότι δεν λυτρωθήκατε από τη μάταιη πατροπαράδοτη διαγωγή σας με φθαρτά, με ασήμι ή με χρυσάφι, αλλά με το πολύτιμο αίμα του Χριστού, ως αμνού χωρίς ψεγάδι και χωρίς κηλίδα· ο οποίος ήταν μεν προορισμένος πριν από τη δημιουργία του κόσμου, φανερώθηκε, όμως στους έσχατους καιρούς για σας, που πιστεύετε διαμέσου αυτού στον Θεό, ο οποίος τον ανέστησε από τους νεκρούς, και του έδωσε δόξα, ώστε η πίστη σας και η ελπίδα να είναι στον Θεό". Α' Πέτρου 1:18-21. Τη στιγμή της Πτώσης των Πρωτοπλάστων, εμείς βλέπουμε μόνο τη χρονική έκφραση του μέγιστου προβλήματος της αμαρτίας. Ο Παντογνώστης Θεός, αν και δεν είχε δημιουργήσει το πρόβλημα, ήταν Πρόθυμος να αναλάβει το τίμημα με τον πιο οδυνηρό τρόπο για τον Ίδιο. Το πρόβλημα έλεγε: Σε περίπτωση που οι Πρωτόπλαστοι αμαρτήσουν, ο μισθός τους θα είναι ο θάνατος. Η δοκιμασία, για να εκφράσουν την ελεύθερη επιλογή τους απέναντι στο πρόβλημα της αμαρτίας, ήταν ένας απαγορευμένος καρπός εντός του Παραδείσου. Το γιατί έπρεπε να υπάρχει αυτό το δέντρο εντός του Παραδείσου, δεν είναι πράγματι εύκολο να αναλυθεί και δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας μελέτης. Μπορούμε μόνο να εκφράσουμε την ταπεινή προσέγγιση ότι αυτό το δέντρο αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, το βαρόμετρο της Σχέσης των δημιουργημάτων με τον Δημιουργό. Επιλέγοντας τα δημιουργήματα την, σε κάθε περίπτωση, αφιέρωση και υπακοή τους στον Θεό τους, και επιτρέποντας αυτή η Σχέση να επεκτείνεται και να ριζώνει μέσα στο πέρασμα του χρόνου, διακήρυτταν με τον πιο ουσιαστικό τρόπο ότι επιθυμούν Σχέση με τον Δημιουργό τους, όχι από φόβο, αλλά από σεβασμό και από αγάπη.
Επιστρέφοντας στο θέμα του προβλήματος, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι το ενδεχόμενο της παράβασης των Πρωτοπλάστων, θα έφερνε τον Θεό ενώπιον μίας κρισιμότατης κατάστασης. Όταν το ενδεχόμενο έγινε πραγματικότητα, η άπειρη Αγάπη του Θεού δεν μπορούσε να επιτρέψει τον οριστικό χαμό των δημιουργημάτων, τα οποία έφεραν τη σφραγίδα και το αποτύπωμά Του. Από την άλλη, όμως, αν ο Ίδιος, υποκινούμενος από την απέραντη Αγάπη Του, διαφύλαττε τη ζωή των πρωτοπλάστων, και συνακόλουθα ολόκληρου του ανθρώπινου γένους, κλείνοντας τα μάτια στη φανερή παράβαση, αυτό θα σήμαινε ότι ακύρωνε την ιδιότητα της Δικαιοσύνης Του, και συναινούσε στο απεχθές θέμα της αμαρτίας. Ποια εντύπωση θα προξενούσε στους αναμάρτητους κόσμους, και γενικά σε όλες τις ουράνιες υπάρξεις ένας Θεός που αναιρεί τον Ίδιο τον Εαυτό Του; Η εντολή Του διακήρυττε κατηγορηματικά: “θα πεθάνεις οπωσδήποτε” Αυτή ήταν η έκφραση της Δικαιοσύνης του Θεού. Τα ίδια τα λόγια Του καταμαρτυρούσαν την ύπαρξη συμπαντικών και αιώνιων νόμων, που δεν επιδέχονται αλλοίωση ή τροποποίηση. Ωστόσο, η Αγάπη του Θεού, που είναι μία ιδιότητα αναπόσπαστα δεμένη με το Χαρακτήρα Του, όπως άλλωστε και η Δικαιοσύνη Του, ποθούσε την απολύτρωση του ανθρώπου. Επομένως, το πρόβλημα ήταν υπαρκτό, όσο και τραγικό για το ανθρώπινο γένος. Ολόκληρος ο ουρανός βυθίστηκε στη θλίψη από την Πτώση του ανθρώπου. Ο κόσμος, που με τόση Σοφία και Αγάπη είχε πλάσει ο Θεός, έμοιαζε να χάνεται κάτω από την αδυσώπητη κατάρα της αμαρτίας, κατοικούμενος από υπάρξεις καταδικασμένες στη δυστυχία και το θάνατο. Η Φιλεύσπλαχνη Καρδιά του Θεού Πατέρα σχιζόταν από τον πόνο. Μέσα στην Άγια Ψυχή, η σύγκρουση της Αγάπης και της Δικαιοσύνης Του ήταν ανελέητη και τρομακτική, απείρως πιο βαθιά από οτιδήποτε τραγικό μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους…. Κάποιος έπρεπε να πεθάνει, σύμφωνα με τη ρητή έκφραση της Δικαιοσύνης του Θεού. Ακόμα και αν ο Θεός επέλεγε να εκφράσει το ξεχείλισμα της Αγάπης Του για τον άνθρωπο, και να συγχωρέσει έτσι απλώς τον άνθρωπο, δεν έπαυε να υπάρχει ο παραβιασμένος Νόμος Του, που απαιτούσε τον θάνατο του αμαρτωλού. Ωστόσο,… , όπως τόσο εύγλωττα μας δηλώνει ο Πέτρος στο παραπάνω εδάφιο, η απάντηση είχε βρεθεί. Την είχε συλλάβει ο Θεϊκός Νους, προτού υπάρξει ακόμα αυτός ο κόσμος, συνθέτοντας ένα μεγαλειώδες Σχέδιο και δίνοντας για πρώτη και τελευταία φορά στην ανθρώπινη ιστορία το πραγματικό νόημα στη λέξη: Απολύτρωση. Σε ολόκληρο το Σύμπαν, δεν υπήρχε παρά μόνο Ένας, που είχε τη δυνατότητα να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του Νόμου του Θεού, και παράλληλα να αποτελέσει την τέλεια έκφραση του Θείου Χαρακτήρα, αποστομώνοντας μια για πάντα τον εχθρό της ψυχής, που με κάθε τρόπο προσπαθούσε να χτίσει το βδελυρό ψέμα ότι η Φύση του Θεού είναι συνώνυμη με την αυταρχικότητα, τους ιδιοτελείς σκοπούς, και την αδικία. Επειδή ο Θεϊκός Νόμος είναι τόσο άγιος όσο και ο Ίδιος ο Θεός, μόνο Ένας, ισότιμος με τον Θεό, μπορούσε να κάνει εξιλασμό για την παράβασή του. Και Αυτός ο Ένας θα γινόταν, κατά τη συνταρακτική δήλωση του Ιωάννη του Βαπτιστή "ο Αμνός του Θεού, Αυτός που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου". Ιωάννην 1:29. O Άμωμος και Αναμάρτητος Ιησούς Χριστός θα γινόταν το Εξιλαστήριο Θύμα, για να σηκώσει πάνω Του την αμαρτία, όχι απλώς του Ιουδαϊκού Έθνους ή μίας συγκεκριμένης ιστορικής γενιάς, αλλά την αμαρτία όλου του κόσμου, από τον πρώτο άνθρωπο που έζησε ως τον τελευταίο άνθρωπο που θα ζήσει σε αυτή τη γη. Ο Ιησούς Χριστός, ως ο Αμνός ο Σφαγμένος πριν από τη δημιουργία του κόσμου, θα κένωνε τον Εαυτό Του από όλη τη Δόξα που είχε στα Ουράνια, Φιλιππησίους 2:7,8 και θα ταυτιζόταν σε όλα με τον άνθρωπο, εκτός από την αμαρτία. Θα επιφορτιζόταν την ενοχή και το ασήκωτο – για οποιονδήποτε άλλο – βάρος της αμαρτίας όλου του ανθρώπινου γένους, φτάνοντας ως τα κατάβαθα της δυστυχίας και γινόμενος κατάρα ο Ίδιος, προκειμένου να γίνει ο Λυτρωτής του ανθρώπου. "Γι αυτό και ο Θεός τον υπερύψωσε, και του χάρισε όνομα, που είναι το όνομα πάνω από κάθε άλλο∙ ώστε στο όνομα του Ιησού να λυγίσει κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων· και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, σε δόξα του Πατέρα Θεού". Φιλιππησίους 2:9-11. Το ‘όνομα πάνω από κάθε άλλο’, δεν είναι άλλο από το όνομα Σωτήρας, μία λέξη με βαρύνουσα σημασία και μοναδική αξία. Κανένα άλλο πλάσμα σε αυτό τον κόσμο, όσο χαρισματικό ή ταλαντούχο και αν ήταν ή είναι, κανένας ηγέτης ή αρχηγός θρησκείας, δε θα μπορούσε επάξια και δίκαια να επωμιστεί αυτό τον τίτλο. Μόνο η Υπερευλογημένη Ύπαρξη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που αγάπησε μέχρι Θανάτου Σταυρού, μπορεί να φέρει στους ατελεύτητους αιώνες το Όνομα αυτό, ακριβώς γιατί είναι η Μόνη Ύπαρξη, που πλήρωσε όσο καμία άλλη το κόστος της αμαρτίας...